Wil je graag zelf een getuigenis schrijven? Stuur dan een mailtje naar volharten@gmail.com

Ik heb Lieve leren kennen na een overlijden.

Een innemend persoon, die warmte, rust en begrip uitstraalde, bij wie je het gevoel had jezelf te kunnen zijn terwijl verdriet, gemis en pijn je leven domineerden. Haar opvang, intense steun en begeleiding ervaarde ik als heel bijzonder en waardevol. Op een subtiele manier stimuleerde ze me om veel zorg voor mezelf te dragen, te zijn wie ik ben, naar mezelf te luisteren en op die manier ook mijn zelfvertrouwen terug te vinden in een grenzeloze en complexe maatschappij. Ik ben Lieve zeer dankbaar en beschouw haar als een meerwaarde bij het volharden in een moeilijke zoektocht.

Lieve is een warmhartig en liefdevol persoon.
Bij een overlijden, heeft ze me ten volle bijgestaan, dit boven verwachting.
Ze heeft me door een moeilijke periode geholpen, waarvoor ik haar immens dankbaar ben.
Echt de geschikte persoon om je te begeleiden tijdens moeilijke momenten.

 

1000 vragen …

Waarom gebeurt dit in ons gezin? Wat is er mis gegaan? Wat heb ik niet gezien? Hoe had ik dit kunnen voorkomen? Hoe moet het nu verder met de kinderen? Aan wie kan ik nu mijn verhalen kwijt? Hoe geraak ik financieel rond? Wat met de tuin? Waren de kinderen en ik het niet waard om verder voor te leven? Komt hij echt niet meer terug? …

1000 gevoelens …

Kwaad, verdrietig, ontroostbaar, angstig, gekwetst, hulpeloos, dromerig, doodmoe, krachtloos, onveilig, onthutst, schuldig, ongelukkig, jaloers, machteloos, gekwetst, woedend, …

Met deze rugzak kwam ik bij Ilse terecht …

Beetje bij beetje bracht ik, vaak huilend, mijn verhaal … Ilse luisterde en gaf me via een gebaar, een woord, een vraag, een blik, een stelling, een eigen ervaring, … de kans om door te praten.

Beschrijven hoe we stap voor stap aan de slag gingen, zou me te ver leiden. Maar volgende korte zinnen typeren mijn begeleiding:

- Inzicht krijgen in je window of tolerance en in de wereld buiten de grenzen

- Je talent terugvinden en dit hanteren om je emoties te uiten

- Durven praten over je woede en je angst

- Je eigen grenzen leren kennen

- Durven jezelf terug graag te zien en te verwennen

- Handvaten krijgen om die zwarte gedachte niet te laten winnen

- Grenzen durven stellen aan eigen kracht

- Je vrienden eerlijk en actief aangeven dat je hen nodig hebt

- Een gesprekspartner krijgen waar je de simpelste beslommeringen mee kan delen

- Literatuur uitwisselen die inzicht en kracht geeft

- …

Ik ben enorm gegroeid met de voeding die ik van Ilse kreeg. 

Elke keer als ik na een sessie naar de deur stapte, zei ik “Dank je wel”, maar daarmee kan ik nog niet genoeg uitdrukken wat haar begeleiding voor mij betekende

 Soms ontmoet je mensen op de juiste moment op de juiste plek, alsof het zo moet zijn.

Zo kijk ik terug op de tijd van mijn gesprekken met Ilse.

Ik zat in diepe rouw, met schuldgevoelens tot over mijn oren, boosheid over mensen die mijn geliefden hadden moeten helpen en het niet deden. 

Twijfels over mezelf, mijn gedachten, mijn gevoelens. Ik wist dat ik hulp nodig had. Het ging niet goed met mij.

Ik zal eerlijk zijn: zonder Ilse was ik vandaag niet wie ik nu ben.

Ik was een hoopje ellende, durfde mijn gevoelens niet te vertrouwen. Jawel, ik was op dat moment een rillend verschrikt vogeltje dat van alles bang was, en nog het meest van zichzelf. Niets van mijn leven herkende ik nog. Alles waar ik van hield was weg.

In onze lange gesprekken leerde Ilse mij mijn kracht te zien en ook te geloven. De vervelende Cindy, dat akelige mens in mijn hoofd, die vaak treiterde "dat kan jij toch niet", kon ik gaandeweg kordaat doen zwijgen. Of neen, ze begon mij steeds minder lastig te vallen.

Dat leerde Ilse mij ontdekken.

Zeggen wie je bent aan iemand die je niet kent, is akelig. Geen moment echter heb ik bij Ilse een ongemakkelijk gevoel gehad. Het voelde zo natuurlijk aan en als ik er nu op terugkijk, ben ik nog steeds onder de indruk van hoe Ilse zag, voelde en aangaf wat ik op dat moment aankon of hoe zij mij moest pushen.

Ik heb geleerd mijn geloof in mijn gevoelens te vertrouwen. Gevoelens zijn "my middle name", ik ben nog altijd wie ik ben, maar die opgezwollen emoties nemen niet langer een vlucht met mij. Mijn leven was altijd ondertiteld met dramatische violen in crisismomenten, waardoor ik alle rationaliteit niet meer zag. Ik kan nu zelf ingrijpen. Ik snap vanwaar het komt en hoe ik zelf controle krijgen kan. Het gaat goed met mij, maar Cindy wacht geduldig op haar kans... zo zit het leven in elkaar.

Ik ontmoette Ilse in de donkerste momenten van mijn leven. Soms ontmoet je mensen op de juiste moment op de juiste plek, alsof het zo moet zijn. Geloof het. Dat leerde ik ook van Ilse.